سیروس رادمنش، شاعر جنوبی موج ناب درگذشت. نخستین بار، او را منوچهر آتشی در دهه پنجاه در مجله تماشا به همراه شاعران بزرگ دیگری چون حسین منزوی به جامعه ادبی کشور معرفی کرده بود._

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، رادمنش، شاعری بود که در شعرش، از پیشروترین تکنیک‌های شعری معرفی شده تا دهه پنجاه خورشیدی سود می‌جست. 

وی که به عنوان  شاعر موج ناب شناخته می‌شود، هیچ‌گاه تن به انتشار شعرهای خود در قالب کتاب نداد و با آنکه نشریات پایتخت عموما از انتشار شعرهای او به بهانه‌هایی چون دشواری و سنگینی سرباز می‌زدند، او تنها با چاپ شعرهای خود در نشریات محلی و چند نشریه حرفه‌ای شعر (در آغاز، مجله تماشا و در این اواخر، نشریه نوشتا) جای خود را از سال‌ها پیش میان شعردوستان جدی باز کرده بود. 

شعر رادمنش، در منتهاالیه گرایش موج نو شکوفا شد. گرایشی که یک دهه پیشتر از معرفی او در تماشای سال‌های پنجاه، با شعر شاعراني چون بهرام اردبیلی، محمود شجاعی و فیروز ناجی مطرح شده بود. 

منوچهر آتشی که همواره و تا آخرین روزهای زندگی‌اش به معرفی شاعران جوان و بااستعداد به جامعه ادبی کشور می‌اندیشید، نخستین کسی بود که رادمنش را کشف کرد. او در مجله تماشا که مسئولیت بخش شعر آن را به عهده داشت، صفحه‌ای را به معرفی رادمنش جوان آن سال‌ها و شعر او اختصاص داد. 

سیروس رادمنش، متولد 1334 مسجد سلیمان بود و دیروز برابر با هفده شهریور 87، دیده از جهان فرو بست.
شعر زیر، از شعرهای اوست که به نقل از وبلاگ شخصی این شاعر  نقل می‌شود:

در کجای دل است
او که مینا‌های شکسته را به یاد می‌آورد
و طوفان آبگینه را
در طرحِ هزار دستانه‌ی آن قُمریانم
که رفتند و شاید نمی‌دانستند
که من نیز
به هر رفتنی، "مشایعت مرگ خود" می‌گشتم
حالا:
در کجای دل است
او که می‌خواهد
پراشیده‌های رنگ و رنگ را
در بندهای جان؛
مثل رخت و بخت
که سیاه: بر زین‌های نو عروسان مرگ!
ـ به راستی چه می‌خواهد؟!